Een standaardmodel voor een polyamoreuze relatie bestaat niet, schrijft de Nederlandse Wikipedia, en uiteenlopende verwachtingen waarover niemand praat, kunnen bijzonder schadelijk worden voor de relatie. Daarom zijn veel polyamoreuzen voor uitdrukkelijke basisregels, afgesproken met iedereen die erbij betrokken is, en zien ze die onderhandeling als een proces dat de hele relatie lang doorloopt.
Voor open relaties noemt de Engelse Wikipedia als voorbeelden onder meer wie in aanmerking komt als extra partner, welke lichamelijke grenzen gelden, van kussen en daten tot seks, en of seks in een aparte kamer of elders gebeurt. Sensoa noemt afspraken als: nooit seks met gemeenschappelijke vrienden of exen, altijd een condoom, geen geheime dates.
Spreek ook af wat jullie elkaar vertellen. Sommigen kennen de partners van hun partner goed en schuiven geregeld samen aan tafel; anderen ontmoeten elkaar liever niet en willen weinig weten over de andere relaties van hun partner, beschrijft de Engelse Wikipedia. Zwijgen kan wel ontrouw zijn: volgens Sensoa is het in sommige relaties ontrouw als je niets zegt over sterke gevoelens voor iemand anders. Een internationale studie die in 2026 verscheen, bracht negen gewoonten in kaart waarmee mensen afgesproken niet-monogamie onderhouden, onder meer je partner vertellen tot wie je je aangetrokken voelt, zorg voor de seksuele gezondheid en middelen doordacht over je partners verdelen.
Een ja moet wel echt een ja zijn. Een partner die eigenlijk niet wil, kan zich volgens de Engelse Wikipedia gedwongen voelen in te stemmen, omdat het idee meespeelt dat de ander bij een nee toch andere partners zoekt of de relatie beëindigt. Toestemming telt volgens Sensoa alleen als ze vrijwillig is, zonder dwang, bedreigingen, druk of manipulatie, en iedereen mag van gedachten veranderen. Het kan volgens Sensoa goed zijn om na een tijd opnieuw over de afspraken te praten, want wie langer samen is, gaat misschien anders over dingen denken. Hoe je je eigen grens bewaakt, lees je in grenzen aangeven.