Met een soa-test in België weet je of je een soa hebt of niet, schrijft Sensoa. Je kunt de test laten doen bij je huisarts, een gynaecoloog of een gespecialiseerd centrum. Op sommige plekken kun je je anoniem en soms gratis laten testen.
Een soa-test in België doe je bij je huisarts, een gynaecoloog of een gespecialiseerd centrum, en je kunt zo'n test ook zelf kopen.
Met een soa-test in België weet je of je een soa hebt of niet, schrijft Sensoa. Je kunt de test laten doen bij je huisarts, een gynaecoloog of een gespecialiseerd centrum. Op sommige plekken kun je je anoniem en soms gratis laten testen.
Laat je testen als je klachten hebt, als je meer kans loopt op een soa, voor je zonder condoom met een nieuwe partner vrijt, of als je zwanger wilt worden of zwanger bent, somt Sensoa op. Chlamydia is de meest voorkomende soa in België, schrijft Gezondheid en Wetenschap.
Tussen de infectie en het moment dat een test de soa aantoont, zit een vensterperiode, schrijft Sensoa. Te vroeg testen kan een verkeerd resultaat geven. Te laat testen kan tot ergere klachten leiden. Een soa-test bij een arts is na die periode betrouwbaar: voor chlamydia en gonorroe vanaf twee weken na het seksueel contact, voor hiv vanaf zes weken en voor hepatitis B en syfilis vanaf drie maanden. Bespreek met je arts wanneer je onbeschermde seks had; die helpt je het juiste testmoment te bepalen.
Je kunt een soa-test laten afnemen bij je huisarts, een gynaecoloog of in een gespecialiseerd centrum, en je kunt ook zelf testen, schrijft Sensoa. Bij de huisarts vertel je welke klachten je hebt of welk risico je liep. De arts bepaalt samen met jou welke tests nodig zijn. Lees hier hoe een soa-test verloopt.
Het ziekenhuis UZ Leuven schrijft dat je je bij de huisarts of de gynaecoloog of uroloog kunt laten testen als je onveilige seks had en twijfelt of je besmet bent. Omdat er meestal een monster van je bloed en je urine wordt afgenomen, moet je ongeveer een week wachten op het resultaat.
Een hiv-referentiecentrum geeft informatie, advies en begeleiding over hiv en seksueel overdraagbare aandoeningen, schrijft Sensoa. Je kunt er ook terecht voor een hiv- en soa-test. Zo'n centrum is vaak een afdeling in een ziekenhuis. In zo'n centrum werken artsen samen met verpleegkundigen, psychologen en seksuologen. Iedereen die er werkt is gebonden aan het beroepsgeheim.
Bij het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen kun je op twee manieren testen: met een gewone afspraak bij een arts, of met een laagdrempelige afspraak in het Helpcenter. Dat Helpcenter biedt onder bepaalde voorwaarden gratis begeleiding en zorg aan kwetsbare bevolkingsgroepen en mensen met een verhoogd risico. Het is er onder meer voor migranten uit landen waar hiv veel voorkomt, mannen die seks hebben met mannen, drugsgebruikers die naalden gebruiken en klanten van sekswerkers. Het Helpcenter is ook bedoeld voor mensen zonder toegang tot de gewone gezondheidszorg, zoals nieuwkomers, voor mensen met een verhoogd seksueel risico door losse of meerdere partners, en voor wie absoluut anoniem wil blijven en risico op besmetting liep. Twijfel je of je in aanmerking komt, bel dan het ITG op 03 247 66 66 en vraag naar iemand van het Helpcenter; medisch advies geeft het ITG niet via de telefoon. Het ITG test op hiv-antilichamen en op hepatitis A, B en C, syfilis, chlamydia en gonorroe, en onderzoekt de monsters in een eigen laboratorium. Lees ook alles over de hiv-test.
Hoe een test verloopt hangt af van je klachten, de manier waarop je seks had en de soa's waarop je wordt getest, schrijft Sensoa. Voor chlamydia en gonorroe onderzoekt de arts je urine of neemt die met een wattenstaafje een monster uit je keel, anus of vagina. Je kunt dat monster uit je vagina ook zelf afnemen. Hiv, syfilis en hepatitis B en C worden met een bloedafname getest.
De huisarts stelt eerst een paar vragen om in te schatten hoeveel risico je loopt, schrijft allesoverseks.be op watwat.be. Voor sommige soa's laat je je urine of je bloed onderzoeken door een laboratorium. Als voorbeeld noemt die site urine die getest wordt op chlamydia en gonorroe, en bloed dat getest wordt op hiv, hepatitis C en syfilis.
Elke arts is gebonden aan het beroepsgeheim en mag aan niemand vertellen dat je je hebt laten testen, schrijft Sensoa. Je arts mag de uitslag van je test ook niet doorvertellen. Het laboratorium stuurt de factuur naar je thuisadres, maar op de factuur staat niet waarop je getest werd.
In de gespecialiseerde centra kun je je anoniem en soms gratis laten testen, schrijft Sensoa: bij het Instituut voor Tropische Geneeskunde/Helpcenter in Antwerpen, het MIA-centrum in Brussel en Centre S in Luik. Bespreek dat met de arts van het centrum. Is seks je werk, dan kun je gratis en anoniem terecht bij Violett of Boysproject. Wil je niet dat je huisartsbezoek op het overzicht van je ziekenfonds komt, vraag dan aan je arts om de derdebetalersregeling toe te passen. Heb je een algemeen medisch dossier, dan staat het testresultaat daarin, en alleen een arts kan je dossier bekijken. Wil je niet dat de factuur van het laboratorium naar je thuisadres gaat, bespreek dat dan met je arts. Houd er ook rekening mee dat het onderzoek in het laboratorium op het betalingsoverzicht van je ziekenfonds komt, schrijft allesoverseks.be op watwat.be.
Voor het doktersbezoek betaal je remgeld, doorgaans vier tot acht euro, schrijft Sensoa; met een verhoogde tegemoetkoming betaal je minder. Voor onderzoek van een monster van je bloed en urine in een geconventioneerd laboratorium betaal je tussen de 14 en 18 euro.
Op watwat.be rekent allesoverseks.be voor: een doktersbezoek bij een geconventioneerde huisarts kost 24 tot 30 euro, maar na terugbetaling blijft daar nog 6 euro van over. Je kunt je huisarts bellen om te vragen of die geconventioneerd is en of het laboratorium waarmee hij werkt dat ook is. Een niet-geconventioneerd laboratorium kan duurder zijn. Je mag ook zelf kiezen naar welke huisarts je gaat. Vraag tijdens je doktersbezoek ook welke tests nodig zijn en of er goedkopere soorten tests zijn. Hoeveel je in totaal betaalt, hangt af van welke en hoeveel tests nodig zijn: hoe meer soa's je laat testen, hoe duurder. Geconventioneerd betekent dat een arts of laboratorium zich houdt aan de prijsafspraken met de ziekenfondsen en geen extra kosten mag vragen. Een chlamydiatest wordt niet altijd terugbetaald, schrijft Gezondheid en Wetenschap.
Je kunt online een soa-test kopen en jezelf testen, schrijft Sensoa. Bij een zelfafname-test neem je zelf een monster en stuur je dat naar een laboratorium. Bij een zelftest kun je het resultaat meteen zelf aflezen, bijvoorbeeld op een buisje.
Er bestaan betrouwbare zelfafname-tests voor chlamydia, gonorroe, hiv, syfilis en hepatitis. Alleen de hiv-zelftest van AutotestHIV is in België erkend, en die kun je online bestellen of in de apotheek kopen. Die test is pas drie maanden na het risicocontact betrouwbaar. Voor chlamydia en gonorroe bestaan er nog geen betrouwbare zelftests die je meteen afleest. Zo'n commerciële test is duurder dan een test bij de huisarts. In België is er geen terugbetaling door je ziekenfonds. Lees meer bij de soa-thuistest. Test je thuis positief, ga dan naar de huisarts om je resultaat en een behandeling te bespreken.
Is de test positief, dan start de arts een behandeling op, schrijft Sensoa. Zolang de behandeling duurt en zolang je klachten hebt, kun je beter geen seks zonder condoom hebben, zodat je partner de soa niet krijgt. Soa's die door een bacterie of een parasiet worden veroorzaakt zijn goed te behandelen en kunnen volledig genezen, staat op allesoverseks.be.
Vertel je recente sekspartners dat zij zich ook kunnen laten testen, adviseert Sensoa. In Vlaanderen kun je je partners anoniem laten weten via de website Partneralert. Het laten weten via die website gebeurt enkel via sms. Je krijgt daarvoor een code van je arts of verpleegkundige. Meer over dit gesprek lees je hier.
Let op
Na een aanranding of verkrachting is onmiddellijke actie nodig, schrijft Sensoa. Werd je in België verkracht, ga dan zo snel mogelijk naar een Zorgcentrum na seksueel geweld. Loop je een groter risico op hiv, ga dan onmiddellijk naar de spoeddienst van een universitair ziekenhuis of een hiv-referentiecentrum in België; daar kun je een PEP-kuur krijgen, die binnen 72 uur na het risicocontact gestart moet worden.